10) فرانچسکو کوکو   او پیش از اینکه به یک سیگاری تمام عیار، خوشگذاران، مانکن و مقلد ستاره های سینما تبدیل شود، با بازی هایش نوید تولد یک پائولو مالدینی جدید را می داد و برای هر دو تیم میلان و اینتر بازی کرد. او اینتر را به دلیل افت وحشتناکش و تبدیل نشدن به یک مدافع چپ بزرگ سرزنش می کند. کوکو در مصاحبه ای گفته که اینتر در بازگشت او به بازی ها بعد از عمل جراحی اش در نوامبر 2003 اشتباه کرد. او همچنان منتظر تماس استیون اسپیلبرگ است.

 9) کریستین بروکی   بعد از پیوستن به تیم اصلی از تیم جوانان باشگاه میلان در سال 1994، بروکی که یکی از دوست داشتنی ترین فوتبالیست های ایتالیایی است تا سال 2001 چندان برای میلان بازی نکرد. در آن زمان او مسیری مخالف هافبک آرژانتینی، آندرس گولیل مینپیترو را پیمود و دوباره پیراهن قرمز و مشکی میلان را به تن کرد. با این وجود که او در حال حاضر در تیم لاتزیو جایی برای خود در ترکیب اصلی پیدا کرده، ارتباطش را با میلان حفظ کرده است. او همچنین در شهر میلان همراه با کریستین آبیاتی صاحب یک کافه است. 

 8) ادگار داویدز   به عنوان بازیکنی که دوران بازی موفقیت آمیزی را پشت سر گذاشت، شهر میلان چندان خاطره انگیز نیست. در سال 1996 "بولداگ" تیم آژاکس که در همه نقاط زمین حضور داشت به تیم میلان پیوست و در سراسر فصل بر روی نیمکت به این می اندیشید که چرا در ترکیب اصلی قرار نمی گیرد. سپس، بعد از اینکه به عنوان موتور همه کاره تیم مارچلو لیپی، قله ها را فتح کرد، مرد گیس بافته هلندی یک فصل دیگر را در شهر میلان و این بار روی نیمکت اینتر گذراند. داویدز پیش از بازنشستگی بازی در وایت هارت لین برای تاتنهام را نیز تجربه کرد.

 7) آلدو سره نا   هیچ بازیکنی به اندازه سره نا در طول دوران بازی اش اینچنین با اشتیاق تغییر باشگاه نداده است. او در مجموع در چهار مقطع مختلف برای اینتر و دو مقطع نیز در میلان بازی کرد. دوران اوج او در اینتر در سال 1989 بود که اینتر با 22 گل او اسکودتو را فتح کرد و او نیز فصل را با عنوان آقای گلی به پایان رساند.

6) فولویو کولوواتی   اگرچه کولوواتی در سیستم جوانان میلان رشد کرد و 158 بازی برای روسونری انجام داد اما وفاداری اش به میلان را سرانجام از دست داد. وقتی در سال 1980 میلان با بدنامی به دلیل شرط بندی به سری B سقوط کرد، او یکی از معدود بازیکنانی بود که در باشگاه ماند. اما پس از صعود به سری  A میلان بار دیگر به دسته پایین تر سقوط کرد؛ و این بار کولوواتی که با ایتالیا قهرمان جهان شده بود، به اینتر پیوست.

 5) روبرتو باجو   همه می دانند که باجو زمانی بهترین بازیکن جهان شد که در یوونتوس بازی می کرد؛ با این وجود او دو فصل موفق در میلان و دو فصل پر حرف وحدیث در اینتر تحت رهبری مارچلو لیپی داشت. پس از پنج فصل فوق العاده با بانوی پیر، برلوسکونی همه توانش را برای جذب باجو گذاشت و "دم اسبی آسمانی" نیز با بازی هایش کمک کرد تا باشگاه در سال 1996 اسکودتو را تصاحب کند.

4) کلارنس سیدورف   شاید تنها بازیکنی با محبوبیت جهانی و پرافتخار مانند سیدورف بتواند به صورت مستقیم از اینتر به میلان برود و از انتقاد ها مصون بماند. پس از چهار فصل پرافتخار با رئال مادرید، سیدورف که در آن زمان یک سوپر استار به شمار می رفت، در آغاز هزاره سوم  با مبلغ 14 میلیون پوند به اینتر پیوست. پس از دو فصل بی حاصل در نرآتزوری، او هفت فصل پیراهن روسونری را به تن کرد و در این مدت دو بار جام قهرمانان باشگاه اروپا، یک بار اسکودتو، یک بار جام باشگاه های جهان و دو بار سوپر جام اروپا را فتح کرده است.

 3) رونالدو   برزیلی دندان خرگوشی تنها بازیکن تاریخ است که در داربی میلان برای هر دو تیم گلزنی کرده است. رونالدو در فصل 99-1998 برای اینتر گلزنی کرد و در سال 2007 و پس از انتقالش از رئال مادرید، با پیراهن میلان دروازه اینتر را باز کرد. علی رغم اینکه او نه یک بار، بلکه دو بار دچار پارگی تاندون زانوی راست شده، با این وجود با 49 گل زده در 68بازی و بازی های فوق العاده بسیار یکی از اسطوره های اینتر است.

 2) آندره آ پیرلو   پیرلو مدت هاست که بازی ساز اصلی میلان است و شاید بسیاری فراموش کرده باشند که او زمانی در اینتر بازی می کرد. در حقیقت اینتر و پیرلو هیچ گاه رنگ موفقیت ندیدند. یا باشگاه درحال تعویض دائم مربیانش بود یا او به باشگاه های دیگر قرض داده می شد تا اینکه در سال 2001 او به میلان پیوست و به یکی از ستون های محوری باشگاه و یکی از بهترین و بی نظیرترین هافبک های دنیا تبدیل شد.

1) جوزپه مه آتزا   زمانی که او با پاهای برهنه در خیابان های میلان فوتبال بازی می کرد، به دلیل طرفداری از میلان پیراهن قرمز و مشکی می پوشید.  
 با این وجود او به دلیل جثه نحیفش، از مسئولان باشگاه میلان جواب رد شنید و به جای آن برای اینتر رکورد خارق العاده 247 گل در 348 بازی را به جا گذاشت. بعد از سیزده فصل پرافتخار در اینتر، او به تیمی پیوست که به عنوان یک پسر بچه به آن عشق می ورزید و نامش را به ورزشگاهی داد که هر دو تیم شهر میلان اکنون در آن بازی می کنند.